از اين عشق حذر كن

لحظه ‌ای چند بر اين آب نظر كن،

آب ، آيينه عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است،

باش فردا ، كه دلت با دگران است

تا فراموش كني ، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌” حذر از عشق!؟

ندانم

سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول ، كه دل من به تمناي تو پر زد،

چون كبوتر ، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم ...“

باز گفتم كه : ” تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم! “

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ، ناله تلخي زد و بگريخت ...

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آيد كه : دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم.

نگسستم ، نرميدم.

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شب‌هاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ...

بي تو ، اما ، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم